Veel gestelde vragen over aanvullend onderzoek derden

Nee, huisartsen doen in principe geen onderzoeken (zoals bloedprikken of röntgenfoto's) op verzoek van alternatieve behandelaars of buitenlandse artsen.

De huisarts vraagt alleen diagnostiek aan als deze past binnen de reguliere Nederlandse medische richtlijnen (zoals de NHG-Standaarden). Als een natuurgenezer of buitenlandse arts een onderzoek wil, moet die behandelaar dit zelf regelen en aanvragen via commerciële of eigen kanalen, niet via de reguliere huisarts.

Als een reguliere Nederlandse specialist (zoals een psychiater of cardioloog) een onderzoek wil, hoort deze dat altijd zelf aan te vragen. De specialist mag dit niet afwentelen op de huisarts omdat dit handiger of goedkoper is. Als de behandelaar dit om technische of praktische redenen echt niet zelf kan, werkt het als volgt:

Reguliere specialist: Je moet de behandelaar vragen om de diagnostiek via de eigen ziekenhuis-faciliteiten te regelen. De huisarts mag de aanvraag weigeren als de medische noodzaak of onderbouwing voor de huisarts zelf niet duidelijk is.

Alternatieve behandelaar of buitenlandse arts: Je zult het onderzoek zelf moeten bekostigen en laten uitvoeren via een particulier laboratorium of een privékliniek (zoals Bloedwaardentest of vergelijkbare aanbieders) die onderzoeken op verzoek van consumenten of alternatieve artsen uitvoeren.

De hoofdreden hiervoor is dat de arts die het onderzoek aanvraagt, juridisch en medisch verantwoordelijk is voor de uitslag. Dit is vastgelegd in de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO). Huisartsen weigeren deze verzoeken vanwege de volgende redenen:

Verantwoordelijkheid voor de uitslag: Als de huisarts het onderzoek op zijn of haar naam zet, is de huisarts verplicht de uitslag te beoordelen, te interpreteren en hierop actie te ondernemen. Als er iets afwijkends (of juist onduidelijks) uitkomt dat de huisarts niet kan thuisbrengen, ontstaat er een medisch risico.

Onnodige diagnostiek: Alternatieve genezers vragen vaak brede pakketten aan (zoals uitgebreide vitaminetesten of ontlastingsonderzoeken) die medisch gezien volgens de reguliere wetenschap niet zinvol, niet betrouwbaar of onnodig duur zijn.
Zorgkosten en capaciteit: Het budget voor diagnostiek via de huisarts is bedoeld voor reguliere, noodzakelijke huisartsenzorg. Huisartsen mogen deze collectieve zorgbudgetten niet inzetten voor behandeltrajecten die buiten hun eigen expertise en de reguliere gezondheidszorg vallen.